دوباره یک هفته به اتمام رسید و چشم های ما همچنان به راه ماند .
باز هم هفته ای گذشت و بخت دری از خانه ما نکوفت .
انگار اصلا قرار نیست بخت گره خورده ما باز شود ، گرهی کور که حتی با دندان دعا و صبر هم باز نشده .
زمانه ایست که باید خیلی بترسیم ، چه بسیار کسانی که نتوانستند و بالاخره تسلیم تیرهای مسموم شکاکیت عصر جهل شدند و با تردید دور شدند و گام در مسیر ناکجا آبادهای شیطانی گذاشتند.
تغربلوا .... ثم تغربلوا .... ثم تغربلوا
گفتار صادقانه صادق آل محمد چه خوفناک است که باید گزینش شوید و گزینش شوید و گزینش شوید ...
چطور دوام بیاوریم و چگونه از این غربال محک سر سلامت بدر بریم .
اینست که انسان را می ترساند ، این که عمری دم از او بزنی و سرانجامت چیزی نباشد جز گریز از او !
پناه می برم به خدایی که رحیم است و رئوف ...
اما در عین رافت و مهربانی ، منتقم است !!!
انتظار !
ای واژگان مقدس !
ای ساحت بلند عشقبازی !
ای تجلیگاه یقین در عصر شکاکی !
چه زیبایی آن هنگام که ، در دل ریشه می دوانی و خانه دل را به بند خود می کشانی .
کاش ! هیچ گاه مرا تنها نگذاری و در این فراز و نشیب خائن روزگار ، پشت مرا خالی نکنی ، که من بدون تو و بدون ایمان به هدف تو هیچم ، هیچ هیچ !!!

ای کاش ! این آخرین دلنوشته عصر پنجشنبه ام باشد !
نه به آن معنا که من دیگر نباشم !!!
بلکه تمنا می کنم کاش من باشم و در هفته آتی بخت و اقبال بر در خانه ام بکوبد !
کاش من باشم ، در زمره یارانش .
کاش من باشم ، باشم و ببینم آن زمانی را که شمشیر انتقام از نیام بر می کشد.
کاش من باشم ، باشم و دردی را از دردهای بی شمارش بکاهم !
دوستان !
در این عصر غربت شیعه و هر چه بوی او می دهد ! مباد از یادش غافل شویم که این حداقل کاری است که از ما می آید .
کاش کیشد طلیعه صبح فردا به جای بانگ :
هل الیک یابن احمد سبیل فتلقی !
بخوانم :
من که می دانم کجایی کاش میشد پیشت آیم !
و هزاران حرف دل دیگر که کاش روزی بیابد که دیگر مجالی برای مرور آنها نباشد

گـرچه خسته ام, گـرچه دلشكسته ام, بـاز هـم گشـوده ام درى به روى انتظار تـا بگـويمت, هنـوز هـم به آن صـداى آشنا اميـد بسته ام.
اى تو صاحب زمان! اى تو صاحب زميـن! دل, جدا ز ياد تو آشيانه اى خـراب وبى صفاست ياد سبز و روح بخـش تـو ياد لطف بـى نهايت خـداست كـوچه باغ سينه ام, اى گل محمدى, به عطر نامت آشناست آنكه در پى تـو نيست, كيست؟ آنكه بـى بهانه تـو زنـده است, در كجاست؟
اى كرامت وجود! باد غربتى كه مى وزد به كوچه هاى بى تـو, بـوى مرگ مـى دهـد, ـ بـوى خستگى, فسـردگـى ـ كـوچه ها در انتظار يك نسيـم روح بخـش, يك پيـام آشنـا و دلنـواز, سينه را گشـوده انـــد. كـوچه هـاى مـا هميشه عاشق تـو بـوده انـد.
اى كبوتر دلـم هوايى محبتت! سينه ام, آشناى نعمت غم است گر هزار كـوه غم رسـد, هنـوز هـم كـم است از درون سينه ام نـاله هاى مـرغ خسته اى به گـوش مـى رسـد. بالهاى زخمـى ام, نيازمنـد مـرهـم است.
صبحگاه جمعه ها آفتاب ياد تـو ز  نـدبه هاى ما طلـوع مـى كنـد. آنكه شب پـس از دعا, با سرود اشتياق و نغمه اميد, با دلـى سفيد خـواب رفته است, روز را به شـوق ديدنت شروع مـى كند اى تـو معنى اميـد و آرزو! اى بـراى انتظار عاشقانه, آبـرو! عشقهاى پاك, در ميان خنده ها و گريه هاى عاشقان, پيـش عصمت الهى ات, خضـوع مى كند.
اى بهانه اى براى زيستـن! اشتياق, همچو سبزه بهاره هر طرف دميده است. جمكران, جلوه اى از انتظار و شـوق ماست اى بهار جاودان, اى بهار آفـريـن, مـا در انتظار مقـدم تـوييـم, اى اميـد آخـريـن!
اى عزيز دل, پناه شيعيان اى فـروغ جـاودان! سـايه بلنـد نام و ياد تـو, از سر و سراى عاشقان بيقرار, كـم مباد قامت بلند شوق, جز بـر آستـان پـرشكـوه انتظار, خـم مبـاد.

شراره هاي آتش شوق از دل زبانه مي كشند‌،دقايق به كندي مي گذرند،چشم ها اميدوارانه ، گذشت ثانيه ها را شماره مي كنند، تا تو بيايي ...

تا بيايي و عدل را عالمگير كني، بيايي و همگان را رها از ظلمت شب هاي تيره و تار كني...

متي احار فيك يا مولاي ...

اگر چه ما حق انتظار را به درستي به جاي نياورده ايم ، اگر چه چونان مجنون آواره كوه و بيابانا نشديم ، اگر چه عمرمان را در جستجوي تو صرف نكرديم و هزاران اگر و مگر ديگر ، اما قلبا دوستدار تو هستيم .

اكنون در آغاز هزار و صد و شصت و هشتمين سال تاجگذاري امامت شما ، و در نيمه شب پنجشنبه و سحرگاه جمعه ديده به راه تو دوخته ايم.

آقا جان !

نيك مي داني كه ، عزيز علي ان اري الخلق و لاتري ...

واي بر ديده ، كه جمال همه كس را شاهد است ، جز تو

واي بر گوش، كه شنواي همه كلاميست جز صوت رساي تو

واي بر ...

واي !

آقا جان!

بيا و شيعه مظلوم را ياوري كن ...

آمين

یا صاحب الزمان ادرکنا

با همه لحن خوش آواييم

در به در کوچه تنهاييم

اي دو سه تا کوچه زما دورتر

نغمه تو از همه پر شور تر

کاش که اين فاصله را کم کني

محنت این قافله را کم کنی

کاش که همسايه ی ما مي شدي

مايه ی آسایه ی ما می شدی

هرکه به ديدار تو نائل شو د

يک شبه حلال مسائل شود

دوش مرا حال خوشی دست داد

سينه ما را عطشي دست داد

نام تو بردم لبم آتش گرفت

شعله به دامان سياوش گرفت
نام تو آرامه ی جان منست

نامه ی  تو خط امان من است
اي نگهت خاستگه آفتاب

بر من ظلمت زده يک شب بتاب

پرده براندازز چشم ترم

تا بتوانم به رخت بنگرم

اي نفست يار و مدد کار ما

کـــي و کجـــا وعــــده ديــــدار مــــا

شاعر:شادروان محمدرضا آغاسی

تكامل حقیقی بشر، كه وعده تحقق آن در عصر ظهور داده شده است، همه جنبه های حیات بشری را در بر میگیرد

و پاسخگوی همه نیازها و خواسته های وی، چه در دایره ی امور معنوی و چه در قلمرو امور مادی خواهد بود،

که به عنوان مثال به ذکر چند مورد می پردازیم:

تكامل فكری:

در زمان ظهور و بر پایی دولت كریمه امام زمان(عج) سطح اندیشه و فكر مردم به نحو چشم گیری بالا می رود.

چنان چه امام باقر(ع) در این باره می فرماید:

«اذا قام قائمنا وضع الله یده علی رئوس العباد فجمع بها عقولهم و كملت به احلامهم»

وقتی كه قائم ما قیام می كند، خدا دست لطفش را بر سر بندگان می نهد

و بدین وسیله عقل های پراكنده آنان را جمع می كند و اندیشه آنان را به حد كمال می رساند.

(الكافی، كلینی، ج1، ص25)

رشد معنویت و اخلاق:

یكی دیگر از جنبه های تكامل بشری در عصر موعود را می توان در وادی معنویت و اخلاق جستجو كرد.

متأسفانه در دنیای كنونی در كنار توسعه صنایع و علوم، شاهد روند نزولی سیر بشریت در حوزه اخلاق بوده ایم،

اما در آن دوران طلایی، رشد جنبه های مختلف حیات بشری، چه مادی و چه معنوی، متوازن خواهد بود.

چنان چه امام حسن(ع) می فرماید:

خداوند در آخرالزمان مهدی را بر می انگیزد و كسی از منحرفان و فاسدان نیست، مگر این كه اصلاح گردد.

(چشم اندازی از حکومت مهدی، نجم الدین طبسی، ص 206؛ اثبات الهداه، ج3، ص 524)

و حضرت امیرالمؤمنین(ع) "از رخت بر بستن بدیها و ناراحتیها

و جایگزین شدن خیر و نیكی به جای آن در این دوران خبر می دهد"

(چشم اندازی از حکومت مهدی، نجم الدین طبسی، ص230؛ به نقل از الشیعه و الرجعه، ج1، ص167)

و در جای دیگر می فرماید:

«و لذهب الشحنا من قلوب العباد»

کینه توزی از دلهای بندگان خارج می شود.

(بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، ج52، ص316)

همه  این امور از استقرار و بسط اخلاق و معنویت حکایت دارد.

رشد علم و فرهنگ اسلامی:

از دیگر موارد پیشرفت و تکامل بشری در این دوران، بالا رفتن آگاهی های دینی و مذهبی همگان است.

چنان چه امام باقر(ع) می فرماید:

"در روزگار مهدی به اندازه ای به شما حکمت و فهم داده خواهد شد

که یک زن در خانه اش به طریق کتاب خدا و سنت پیامبر قضاوت می کند"

(بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، ج53، ص352)

جهان شمولی اسلام (دین حق):

یکی دیگر از جنبه های تکامل بشری در عصر موعود، رشد و توسعه و فراگیر شدن آیین حق (اسلام) خواهد بود.

در این دوران، ادیان دروغین و ساخته اوهام بشری و نیز ادیان تحریف شده رخت بربسته،

و پرتو دین حق سراسر پهنای این کره خاکی را در خواهد نوردید.

امام باقر(ع) در تفسیر آیه 33 سوره توبه می فرماید:

"در آن زمان کسی باقی نمی ماند، مگر آن که به رسالت محمد(ص) اعتراف و اقرار کند"

(تفسیر عیاشی، ج2، ص87)

شکوفایی اقتصاد و رفاه اجتماعی:

در پرتو تحول فرهنگی و اخلاقی بشر و رشد تقوا و نیکی ها، نعمتهای الهی از هر سو بر بندگان سرازیر می شوند،

زیرا این وعده تخلف ناپذیر پروردگار است:

«لو ان اهل القری امنوا و اتقوا لفتحنا علیهم برکات من السماء و الارض»

اگر مردم شهرها و دیارها ایمان آورند و تقوا پیشه کنند، ما برکات زمین و آسمان را بر آنان می فرستیم.

در پرتو این عنایت الهی است که از آرزوهای دیرین بشری،

که همان برچیده شدن و ریشه کن شدن فقر است، تحقق می یابد.

پیامبر گرامی اسلام(ص) در این باره می فرماید:

"هنگامی که حضرت مهدی ظهور کند ... اموال و زکات ها را در کوچه ها می برند،

ولی کسی پیدا نمی شود که حاضر به دریافت آن ها باشد"

(چشم اندازی از حکومت مهدی، ص222 به نقل از عقدالدرر، ص166)

آری در این عصر طلایی، فقر رخت بربسته و هیچ ویرانه و ویرانه نشینی باقی نمی ماند.

چنان چه امام باقر(ع) در این باره می فرماید:

"حکومت او شرق و غرب جهان را فرا خواهد گرفت و گنجینه های زمین برای او ظاهر می گردد

و در سرتا سر جهان جای ویرانی نخواهد ماند، مگر این که آن را آباد خواهد ساخت"

(اعلام الوری، امین الاسلام طبرسی، ص463)

و همچنین تکامل علمی و تکنولوژی و پیشرفت برق آسای علوم و فنون

و پیشرفت صنایع و مسئله انرژی و پیشرفت پزشکی و گسترش و پیشرفت وسایل مخابراتی و ارتباط جمعی و ...

را می توان از آثار عصر ظهور دانست.

سایز بزرگ عکس

خــــبـــر آمـــــد خــبري در راه است

سرخوش آن دل كه از آن آگاه است

شــــايد ايــــن جـــمعــه بيايد شايد

پــــرده از چـــــهــــره گــشايد شايد

**************************

دلمان تنگ شده و چاره اي براي مان

نمانده است جز ناله و زاري و ندبــــه

آخر بغض راه نفس بر گلويمان بستـه

وكاش نفسي كه ميرود ديگر بـرنيايد

**************************

**************************

واي از غــــــريـــــبـــــــــــــي

أین المنتقم ؟؟؟!!!

از کودکی آموخته ایم ، هر غروب پنجشنبه را ، آرزومندانه

دعا کنیم!!!

برای آمدن یار مهربان

سلام

همه ما می دانیم زمانی که حضرت ظهور می کنند جهان به اوج کمال و رشد می رسد ، بنابر روايات، جهان در روزگار امام عصر (عليه السلام)، جهاني متمدن و در اوج قدرت و پيشرفت علمي مي باشد. فرق اساسي پيشرفت در عصر ظهور با جهان کنوني در اين است که در آن زمان، بشر در عين اين که به بالاترين رشد علمي و عقلي و صنعتي مي رسد، به همان اندازه به تعالي اخلاق و کمال انساني نزديک مي گردد. دانش و علمي که امام عصر ارواحنا فداه بر روي مردم مي گشايد قابل سنجش با پيشرفتي که بشر از نظر علمي داشته است، نمي باشد و مردم نيز استقبال بيشتر به فراگيري دانش نشان خواهند داد تا جايي که حتي جوانان نيز که سني از آنان نگذشته است آن چنان به کتاب خدا و مباني مذهب آشنا مي شوند که به آساني حکم خدا را از قرآن کريم استخراج مي کنند.(بحار الانوار، ج54، ص352)
حکومت آن حضرت باعث رشد و تکامل خردها و اخلاق است. در نظام الهي مهدي عليه السلام بشريت به نهايت بلوغ خود مي رسد و اخلاق، انديشه، آرزو و... رنگ کمال به خود مي گيرد.
چنان چه امام صادق عليه السلام مي فرمايد: علم و دانش، بيست و هفت حرف است و همه آن چه پيامبران آورده اند، تنها دو حرف است و مردم تا کنون جز با آن دو حرف، آشنايي ندارند و هنگامي که قائم ما قيام کند، بيست و پنج حرف ديگر را بيرون آورده، آن را ميان مردم نشر و گسترش مي دهد.(بحار الانوار، ج 52، ص326)
از آن جا که دوران ظهور روزگار تحقق همه آرمان هاي انساني و الهي است شناخت انسان به تکامل نهايي مي رسد و در ابعاد گوناگون دانايي از جهان شناسي، انسان شناسي و خداشناسي، عروج لازم را مي يابد، و آموزگار بزرگ اسرار و رموز، درس آموزان بشريت را به سر چشمه جوشان علوم حقيقي مي رساند.
کار آموزش او بر پندار و فرض و شک بنا نشده است، بلکه بر اصل يقين و دريافت هاي راستين از حقايق و کشف حقيقت پديده ها استوار است.
در دوران امام بزرگ دانايي، همه مسايل بشري، به هدف اصلي و مرز نهايي مي رسند و بشريت به محضر استاد و معلمي راه مي يابد که نکته اي از ديده ژرف نگر و حقيقت بين او پوشيده نيست و هدف او پرده برداري از حقايق و مجهولات است و تا سر حد امکان و توان انسان ها، آنان را به اوج تکامل علمي مي رساند.
اين موضوع از مهترين برنامه ها و اقدام هاي امام مهدي عليه السلام است او از حقايق گسترده و جهاني براي بشريت پرده بر مي دارد و مردمان را به دانش هاي يقيني و درست هدايت مي کند، و شناخت هاي ناب و خالص به ارمغان مي آورد.
و از اين رهگذر دو محور اساسي تحقق مي پذيرد:
1- با گسترش شناخت و کشف اسرار کائنات، پايه هاي خداشناسي استوار مي گردد.
2- گسترش شناخت و دانايي، تشکيل جامعه انساني و مرفه را ممکن مي سازد اين شناخت ها همه در روزگار قيام امام مهدي عليه السلام تحقق مي پذيرد و نقطه هاي ابهام و ترديد و سرگرداني محو مي شود و انسان دوران تکرار اشتباه ها و تجربه هاي پياپي را پشت سر گذاشته، در روزگار ظهور، هر روز به شناخت هاي اصيل و تازه اي دست مي يابد.
شاید ادامه داشته باشد...

به چشمانت بياموز هر کسي ارزش ديدن ندارد؛

به چشمانت بياموز که  باید چشم به راه بماند ؛

بياموز که درستی در چشم به راهیست.

بياموز که یادش باشد

براي هر کسي نباید بيخواب شود.

به زبانت بياموز که  هر اسمي ارزش گفته شدن ندارد .

به پاهايت بياموز هر راهي ارزش رفتن ندارد ،

 به آن دو بياموز که به ماندن نباید عادت کرد .

به اشکهايت؛ آن مرواريد ها که بسيار عزيزند و قیمتی

بياموز که براي هر کسي نريزند.

به دستانت بياموز ؛

به آن دو بياموز که  برای هر حاجتی روی به آسمان نباید بکنند.

به قلبت بياموز هميشه عاشق باشد ولی عاشق هر کسي نباشد.

به قلبت بياموز دوست داشتن هر کسي، جای او نیست.

و اما خودت نیز بدان که برای چه آفریده شدی و صدقه سر کیست که زنده ای؟؟؟؟

پس بیا در این غروب پنجشنبه به یاد او باش.

به یادش باش با همه اعضا و جوارحت...

با همه وجودت...

و بگو به او هر آنچه دلت می گوید!!!!

      اگر به شما بگویند :

حرف دل خود را در چند خط با امام زمان بنویسید ، چه می نویسید؟؟؟؟؟

سلام رفقا!!

امروز پنجشنبه است ....

راستی چند وقتیه دیگه اون حال سابق رو ندارم ...

نه فقط من...

خیلی ها رو می شناسم اینجوری هستن...

شما چی ؟؟؟؟؟؟

تا حالا با خودمون فکر کردیم،

 چرا دیگه کسی پنجشنبه ها دلش به خاطر آقا نمی گیره.

آخه شنیدم قدیما، پنجشنبه، همه خودشون آماده می کردن که شاید....

آره شاید این جمعه بیاید شاید...

اما حالا چی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

پنجشنبه شده بهترین روز هفته،آخه فرداش جمعه است و می تونیم خستگی یک هفته کار و درس و ... را تلافی کنیم.

راستی اصلا به فکر هستیم که فردا ممکنه آقامون بیاد؟؟؟؟؟؟

آخه چرا ماها اینجوری شدیم؟؟؟؟

روزهای جمعه به فکر همه چیز هستیم، الا ظهور آقا !!!

غروب های جمعه همه ناراحتیم...

نه از این که یک جمعه دیگه هم رفت و آقا نیومد، بلکه به این خاطر   که از فردا باز باید بریم سرکار.

نکنه فکر می کنیم حالا حالاها نباید منتظرش باشیم؟

نکنه فکر می کنیم، امام زمان چند صد سال دیگه ظهور میکنن؟

شایدم از ظهورش می ترسیم؟؟؟؟؟؟؟

آخه به دنیای زشت عادت کردیم.

برا همین سالی یکبار هم برای فرج آقا دعا نمی کنیم!!!!!

چرا سالی یکبار هم دعای ندبه نمیخونیم؟؟؟؟

خیلی هامون اصلا نمی دونیم دعای ندبه چی هست؟؟؟؟

بگذریم.....

اما رفقا شاید فردا که چشم باز کردیم، صدای قشنگ آقا رو بشنویم.

شاید فردا روز ظهورش باشه.

اما....

   اما.....

چه جور بگم که بهمون بر نخوره.....

اما

ماها که خودمون رو برا ظهورش، برا اومدنش آماده نکردیم.....

وای نکنه فردا که بیاد، ماها تنهاش بزاریم!!!!!!!

فکرشم نکن....

باید بریم خودمون رو آماده کنیم.......

به خدا رفقا !

امام زمان برامون دعا می کنه .....

به خدا ..........