از اول تاریخ، تا زمانه ای که ما  در آن تلاش می کنیم، برای زنده ماندن؛ همیشه رسم روزگار بر این بوده، که انسانهای معدودی بر تخت سلطنت نشسته اند و به ناز و نعمت، مشغول بوده اند.

و انسانهای بیشماری، زیر پایه های این تخت له شده اند و خواه ناخواه، چند صباح زندگی را هم، صرف مجلل تر شدن، کاخ سلطنت آن انسانهای معدود مغرور شده اند.

انگار، سرنوشت، چنین برای اینها رقم خورده...

آنچنان که راهی برای بازنویسی این سرنوشت ندارند...

و توان فرار هم ...

و طبق این رسم همیشه ضعیفها، ضعیفتر و قوی ها، قوی تر شده اند. هر کس هم که آمده این رسم را درهم شکند یا زیر قدرت سلطنت آن انسانهای قوی خرد و خمیر شده یا مشغول به اشتغالات دیگر.

برخی آمدند تا بشر را نجات دهند، ولی به عبادت خویش مشغول شده اند.

و بشر...

بشر هم از همان روزهای اول تا الان، در انتظار نجات است، چشم به راه شخصی که بیاید و این رسالت را به دوش بکشد و گوش، منتظر شنیدن صدایی است، که ادعا کند تمام انسانها با هم برابرند.

البته با دو ویژگی؛

اولاً زیر فشار تاج و تخت انسانهای قوی معدوم نشوند؛

و ثانیاً این راه را تا به آخر بروند؛

سال ها بشر این انتظار را همراه خود کشید، آنقدر که رو به ناامیدی می رفت و ناگهان صدایی شنید که در اعماق جان شبی جا پیدا کرد...

آری !

از مدینه، از خانه پسر رسول خدا، همان رسولی که آنقدر، هم رنگ مستضعفان بود که اگر در جمعی می نشست و شخص غریبه ای وارد می شد، او را نمی شناخت،از خانه اش، صدایی برآمد...

صدایی بی نهایت دلنشین.

آری !

وقتی مهدی به دنیا آمد، در همان اولین لحظات عمرش، هدفی که مهمترین و بزرگترین آرزوی بشر بود را یادآور شد و تلاوت کرد:

«وَ  نُریدُ أن نَمُنَّ علی الذین استَضعَفوا فی الارضِ وَ نَجعَلهُم أئمه وَ نَجعَلُهُم الوارِثین و نمکن لهُم فی الارضِ وَ نُریَ فرعونَ وَ هامان وَ جنودَهُما مِنهُم ما کانوا یَحذَرون».

و منتظریم ....

منتظریم تا بیاید و وعده الاهی را محقق فرماید....