آجرک الله یا صاحب الزمان

دل امـــــام زمـــــان زیــــن عـــزا پــــریـشان است

کــــه مــــرقـــــد دو ولـــــی خـــــدای ویران است

ســـــزد کــــه چــشــم جـــهان خـون در این عزا گرید

کـه چـشـــمِ چـــشم و چـــراغ رسـول گـــریــان است

ضــــریـح عـســکریـیـن از شــــرار آتـــــش سـوخت

دل هـــر آنـکـه مــحــب عــلـیـسـت ســوزان اســـت

بـه شـــهر ســـامــــره شــــد قـــبـه ای خراب کز آن

زمـــیـــــن و عـــرش و ســـمـــاوات نـورباران است

بـــــه جـــــای دوســـــت که خاکی به سر کند آن جا

به گــــرد مــــرقـــدشـــان خـصــم دون فراوان است

تــــو گــــویـــی آنــــــکـــه عــــزادار بهر سامرا

مــــدیـــنــه و نـجـف و مــکــه و خــــراسـان است

چــــو گـــل کـــه در قـفـس خــارهـاســت زنــدانی

حــــرم اســـیــر مـــریـــدان آل ســفــیــــان اسـت

کــسـی کــه بـــاغ بـــهـــشـت از وجود اوست بهشت

مــزار مــــادرش از جــور خــصــم ویــــران اســـت

کـــســـی کـــــه عــــالـــمـیان میهمان لطف وی اند

دلــــش بــــه غـصـــه و چشمش به اشک مهمان است

سید رضا هاشمی

همراه با کاروان اسرا از کوفه تا شام

پس از قضايای دلخراش کربلا بنی اميه جنايتکار اسرای اهل بيت(عليهم السلام) را به طرف کوفه حرکت دادند.
پس از توقف اسرا در کوفه و گزارش ابن زياد به يزيد و صدور فرمان وی مبنی بر حرکت دادن اسرا به سوی شام اسباب سفر شام را تهيه کردند و اهل بيت عصمت و طهارت(عليهم السلام) از راه موصل به طرف شام حرکت دادند.
ابن‌زياد، زجر بن قيس و شمر بن ذي‌الجوشن را مامور نمود که همراه پنج هزار سوار اسرا و سرها را به شام برند.

امام سجاد(عليه السلام) را با غل و زنجير به شتر بستند و کودکان را با خفت و خواری، روی کجاوه‌های بی روپوش نشانده و سرهای بريده را بر نيزه‌ها کرده حرکت نمودند.

چون مقداری راه رفتند کنار شط فرات منزل کردند و سرها را پای ديوار خرابه‌ای گذاشتند و به قمار و لهو و لعب و شرب خمر نشستند؛

در اين بين ديدند دستی از بالای سر مبارک سيد الشهداء ظاهر شد و با قلم خونين بر ديوار نوشت:

اتـرجوا امـة قـتلت حسينا

شفاعة جده يوم الحساب؟!

آيا از مردمی که دست به خون حسين آلوده‌اند توقع دارند جد وی در روز قيامت از آنان شفاعت کنند؟!
آنان برخاستند که آن دست را بگيرند کسی را نيافتند، باز نشستند و مشغول قمار شدند؛ ديگر باره آن دست ظاهر شد و اين شعر را به رنگ خون نوشت:

فلا و الله ليس لهم شفيـع

و هم يوم القيامة فی العذاب

نه به خدا قسم آنان شفيعی در درگاه الهی نداشته و در روز قيامت گرفتار عذاب خواهند شد.
آنان دويدند دست را بگيرند که ناپديد شد. باز به عيش خود مشغول شدند که باز اين ابيات را از هاتفی شنيدند:

ماذا تقول اذ قال النبی لکم

ماذا فعلتم و انتم آخر الامم

بعترتی و باهلی عند مفتقدی

منهم اساری و منهم ضرجوا بدمی

چه خواهيد گفت زمانی که پيامبر از شمار بپرسد:

که اي آخرين امتها اين چه کاری بود که پس از رحلت من با اهل بيتم انجام داديد.

برخی را اسير کرديد و برخی را به شهادت رسانديد؟

سلام

میگن بعضیا تو تلویزیون گفتن سراسر کربلا نمایشگاه وحدت بوده و حتی گفته اند اگر عمر زنده بود، امام حسین رو یاری می کرد،من که از تعجب دارم شاخ در میارم ، مملکت شیعه و این چرندیات !!!

فردا سنی ها نمی گن عمری که اگر زنده بود حسین رو یاری می کرد ، چطور حق علی رو غصب می کنه ؟ چه طور به حضرت زهرا جسارت می کنه ؟؟

به هر حال اگر با گوش های خودم نشنیده بودم باور نمی کردم ، اما اثر کمبود علم بالاخره یه جایی معلوم میشه.

مگه نه؟؟؟

شاید نشیندند حضرت زینب فرمود:

بابی من قتل یوم الخمیس او الاثنین

روز پنجشنبه شهادت خود حضرت است و دوشنبه روز تشکیل سقیفه و حمله به خونه حضرت زهرا

جا دارد آدم از تعجب شاخ در بیاره

من و شمع هر دو به پای تو سوختیم

به شعله شمع چشم دوخته بودم،

تمام روزهای عمرم را، 

چه روزها و شب های شیرین انتظاری را که در نگاه شمع می دیدم؛

میسوخت و دم نمی زد درست مثل لبهای خسته من.

سکوت مرگباری فضای دلم را پر کرده است،

فقط می توانم بسوزم ...

دیگر چه می توان گفت!؟

همیشه به یادت هستم،

ای امید زنده بودنم!

ای صبح زندگی!

ای موعود! 

کـربـلا یـا کـربـلا یـا کـربـلا

سرزمین یاس های سر جدا

دست های آسمان بر خاک شد

نام خاک از ذهن آدم پاک شد

پرچم از دستان حیدر اوفتاد

شرحه شرحه عشق در دستان باد

او که صد دریاست عباس علی است

وارث زخم تن یاس علی است

مشک عباس آبروی آب بود

کام دریا از عطش سیراب بود

نیزه بر جان ابافاضل نشست

پشت عاشورایی شعرم شکست

خون شتک زد بر بلندای زمان

آه ای قوم قساوت، الامان!

این طرف دل زخم بر تن می کند

آن طرفتر عشق شیون می کند

نخل های نینوا را سر زدند

جان جمع شیعه در ساغر زدند

بانگ هل من ناصرش از یاد رفت

درد دلهای علی بر باد رفت

حنجری از تاریخ را خنجر زدند

آبروی انس و جن را سر زدند

وارث درد علی در خون نشست

پشت خنجر خورده حیدر شکست

سلام رفقا
نمی دونم این چند وقته فیلم جابر ابن حیان رو دیدید یا نه ؟!

کاری به نکات بعضا منفی یا ضعف هنریش ندارم اما تکه هایی از قسمت دیروز و امروزش گریه من رو در آورد !!! باورتان میشه ؟؟؟

وقتی دیدم شیعیان برای دسترسی به امامشان این همه در رنج و عذاب بودند ، دلم به حالشان سوخت و از اینکه این ها با این همه سختی این دین و مذهب را حفظ کرده و به دست ما رسانده اند ، ولی ما به راحتی از کنار تعصبات و ضروریات مذهبمان می گذریم ، شرمنده شان شدم ! و این اولین جایی بود که بدون اغراق گریه کردم !!!

از طرفی وقتی دیدم جابر برای دیدن امام صادق علیه السلام در خانه آن حضرت آمد ، دلم به حال خودم و شما ها (غیر از بعضیا که خیلی هم کمند) سوخت ، آخه ما ها نه تنها نمی تونیم اماممان را ببینیم که خانه اش را هم نی توانیم ببینیم !!!یعنی آدم اینقدر بی سعادت میشه ؟؟؟

اما وقتی که جابر دست در دست امام نهاد ، از اهل و عیال خجالت کشیدم  وگرنه دلم می خواست داد بزنم و گریه کنم ، هم اشک شوق بود ، هم اشک حسرت و هم اشک خجالت !!!

با خودم فکر می کردم اگر من امامم را ببینم کدام یک از این حالات بهم دست میده !!!
فکر کنم بیشتر از همه خجالت !!!!!!!

شماها چی ؟؟؟؟؟
فکر کردید؟؟؟؟؟؟؟